maciek-reaktywacja

kłopoty

2012-02-22T10:17:00.002+01:00

Mam kłopoty. Nie od wczoraj. Nie od przedwczoraj. Co najmniej od kilku lat. Albo i kilkunastu. Czasami się nasilają. Czasami się wyciszają. Teraz się nasiliły. A to są PRAWDZIWE kłopoty.

Mam nastrój z kategorii - pojechać do Częstochowy - bo tylko to mi przychodzi do na codzień laickiej głowy.

I musi mi minąć ten nastrój - bo - kłopoty prędko nie miną.

O ile kiedyś w ogóle.

(no chyba, że ta Częstochowa. Napiszcie. Wierzycie w CUDA?)

bal nad bale

2012-02-19T13:26:00.004+01:00

Bal był absolutnie obłędny. Totalny. Genialny. Zajebisty.

Prawie tysiąc osób.

Wyszłam ostatnia.

Czyli to się nie zmienia.

A zmienia się tylko to, że bawię się z coraz młodszymi.

Nawet przez krótką chwilę zastanawiałam się co ja robiłam wtedy gdy trzydziestoletni chłopcy byli dla mnie do wyjęcia na bardziej niż czysta rozrywka. No i cóż ja robiłam?

A ŻONĄ SOBIE BYŁAM. FACETA, KTÓRY NIGDY NIE SKAKAŁ KOŁO MNIE NA BALACH.

Więc jakieś trzy lata za długo. I kompletna strata czasu. Bo Blondyna już miałam.

(dobrze, że zrezygnowałam przed wyjściem z kanapki z tuńczykiem ;) a tańczyłam na boso. i dziś nie robię przysiadów. dzisiaj to się nie podniosę. bardziej niż po czekoladę)

na baczność

2012-02-18T16:27:00.007+01:00

Siedzę na baczność i tak mam przesiedzieć najbliższe dwie godziny. Bo mam już na łbie misternego koka i mam już na twarzy bardzo misterny makijaż. Mam też lekką psychozę, że wyglądam w tym

STARO.

I jak Ci się podoba ? - zapytała Małgosia.

Mam jakąś DZIWNĄ twarz. Trochę jak japońska dziwka!

KOLORYT CI WYRÓWNAŁAM! Ale tak Anka - szczerze - jak jest coś nie tak - to MÓW.

No więc - jest tak - tylko powiedz - no wiesz - jak na spowiedzi

CZY NIE WYGLĄDAM STARO?

Kiedyś miałam psychozę, czy nie wyglądam

GRUBO.

Minęła. Bezpowrotnie. Noszę obcisłe sukienki. Noszę krótkie spódnice. Noszę przezroczyste bluzki. Nie. Nie schudłam ni grama. Jestem w tym samym rozmiarze. Chożą, wesołą, pyzą. Po prostu psychoza minęła.

Bo zastąpiła ją nowa.

Ciekawa jaka psychoza dopadnie mnie za dekadę. Na razie trudno przewidzieć.

(ale apropos psychoz i tego, że biorą się z głowy - mam przykład. genialny. pani dermatolożka co robi mi różne rzeczy zauważyła, że mam niesymetryczną twarz. podobno każdy ma. ale ja WYJĄTKOWO. jedna brew jest wysoko - a druga całkiem nisko. spojrzałam - kurcze - faktycznie. centymetr różnicy minimum. i teraz bardzo to widzę. lecz przez czterdzieści lat - nie widziałam ANI RAZU. i chyba nikt nic nie widział bo w ogóle nie było tematu!)

No więc siedzę na baczność w misternie upiętym koku i lekko wulgarnym mejkapie. Przegięcie. Podobnie jak buty, w których dam radę wejść i może daj boże dojść. Do stolika. Nie dalej. Towarzyszy mi strach, że spotkam na balu eks męża. Z jego obecną żoną. Mam mroczki z głodu. Nie jadłam. Bałam się wybrzuszenia. Nie wiem jak umyć zęby żeby nie zepsuć ust. A zrobiłam sobie kawę. Po kawie trzeba umyć. W trójce leci McCartney. Co zamyka mi oczy. Najchętniej bym się rozkoczyła i w cholerę poszła spać.

Tylko to nie w moim stylu.

rumcajs z zasadami

2012-02-17T21:31:00.004+01:00

Z okazji Dnia Kota - Kot zarzygał całą chałupę. Zarzygał białą wykładzinę w sypialni. Zieloną wykładzinę w pokoju Blondyna. Fioletowy dywan w czymś co przy dużym poczuciu własnej wartości możnaby nazwać salonem.

I kawałek parkietu.

To nie jest normalny kłaczek. Nie wybiegł na spotkanie. Leży i ma ciepły nos. Musiał się był czemś struć. Damy mu chwilę czasu. Na tak zwane wyzdrowienie. Jak przeleży do niedzieli to zaczniemy się martwić.

I jak to chory pan kotek pójdzie do weterynarza.

Ja walnęłam brazylianę. A że koleżanka Stardust mnie nauczyła w NjuJorku, że brazyliana to gładko przechodzi jeżeli - człowiek się do niej znieczuli, to się wzięłam i znieczulałam. Likierem amaretto.

I trochę pijana jestem.

Taka lekko pijana mogę oświadczyć, że odkryłam teorię. Doboru. Ludzi. Przeciwnej płci. W związki.

(a może nie tylko przeciwnej. teoria jest raczkująca)

Wszystko jedno. Więc tę teorię odkryłam jak przyszedł kolejny agent.

(moje mieszkanie nie idzie. w ogóle teraz nie idą).

Więc agent przyszedł i siadł i westchnął i złożył ręce na czymś w rodzaju podołka i popatrzył i rzekł:

Wie Pani - to kwestia SZCZĘŚCIA. Musi się znaleźć ktoś - kto szuka i komu się to konkretne spodoba.

I wtedy na mnie spłynęło. Normalnie oświecenie.

To musi być ktoś kto CHCE i muszę się jeszcze spodobać.

Chryste jakie to proste.

A ja myślałam, że trzeba się jakoś specjalnie wysilić.

(acha. wiem, że być może nie powinnam - bo - wiadomo - wróg czyha i w ogóle te sprawy, ale mi wyrósł włos. na brodzie. jezus maryja. pytam Małgosię - Małgosia - czy Ty myślisz, że ja być może już przekwitam? Małgosia mówi - a skąd! Pytam - że za mało seksu? Małgosia robi - HMMMM. Małgosia - kontynuuję - to może ja zadzwonię i wiesz - powiem - kochanie - to jednak przyjedź - to jednak ja już nie będę fochać, to ja się już zgodzę na wszystko - bo ja mam WŁOSA NA BRODZIE! Ja nie chcę się stać Rumcajsem! Rumcajsem z zasadami! Małgosia

ROZLAŁA WOSK)

wieczny karnawał

2012-02-15T11:57:00.003+01:00

W poniedziałek nasza asystentka miała urodziny. Przyniosła ciasto z bitą śmietaną.
Wczoraj były Walentynki - Wspólniczka wjechała z pączkami.
Dzisiaj jest Dzień Singla. Na szczęście jestem jedynym singlem w towarzystwie pracowym, więc nikt niczego nie przyniósł, a ja przyniosłam KEFIR.
Jutro Tłusty Czwartek. Już się boję.
Weekend - OSTATKI i związane z tym imprezy.

Za każdym razem jak mówię - nie naprawdę dziękuję! - słyszę - no ale przecież CZASAMI można zgrzeszyć.

A w moim życiu CZASAMI to mam okazję - NIE GRZESZYĆ.

Coś jak wieczny karnawał

Poważnie się zastanawiam czy bez względu na przekonania - nie zacząć przestrzegać

POSTU.

Dla zdrowia. I dla równowagi.

Post chyba ma spory sens.

blondynka i walentynki

2012-02-14T11:51:00.004+01:00

Pozostaje mi się zgodzić, że po godzinach jestem Blondynką.

(znajomi mężczyźni mawiają, że wrzucam drugi bieg jak tylko wychodzę z roboty)

Jestem Blondynką. Szukam światła w lodówce, zakładam zielone futerko i oglądam Leśną Górę.

Relaksuję się blogując i przymierzając sukienki.

Nie pamiętam gdzie Antwerpia i dziwię, że żarówka świeci.

Gdyby było inaczej - niechybnie bym zwariowała. Przy tym co mam

W GODZINACH.

Mózg kiedyś musi odpocząć.

(a mnie to się tak śni, że we śnie to jest bez szans)

Poza tym są Walentynki. Wyglądam posłańców z różami - ale to coś jak z tym Tatą. Co pełno zbójców na drodze.

Wiec dla podtrzymania nastroju nucę - i się rozmarzam.

przy kasie

2012-02-11T08:09:00.003+01:00

Wczoraj w Lidlu była taka scena. Przy kasie.

Musiałam sięgnąć po torby, a wózek miałam przed sobą więc przesłoniłam ISTOTĄ i wózek i jego zawartość. Chłop za mną zaczął wykładać na taśmę swoje zakupy.

Czy mógłby Pan poczekać - naprawdę byłam grzeczna - mam cały wózek zakupów i nie zdążyłam wyłożyć.

Chłop za mną mnie zignorował i wykładał swoje dalej.

"Jasiu - poczekaj chwileczkę" - żona chłopa. PROSZĄCO.

Chłop sobie nie przerywał.

"Jasiu - dlaczego to robisz?" - żona chłopa. PŁACZLIWIE.

"Bo Jasio jest uparty. Wie Pani - DLA ZASADY. Pokazuje kto mężczyzna" - wtrąciłam się. Mniej grzecznie.

I jednym ruchem "zamiotłam" Jasiowi wszystkie zakupy pół metra do tyłu taśmy.

Część pospadała na ziemię. A ja czekałam czy Jaś walnie mi w zęby czy, schyli się i pozbiera. Bo gdyby kazał ŻONIE - to ja bym Jasiowi w zęby. Byłam już NAKRĘCONA.

Bo w całej tej sytuacji uderzyła mnie ONA. "Jasiu PROSZĘ". "DLACZEGO". "No po co JASIU te NERWY". I ani razu - "JASIU - TY SIĘ KURWA OGARNIJ! PANI JASIU MA RACJĘ".

Ona była POSŁUSZNA. Grzeczna. I przestraszona. To była

DOBRA KOBIETA.

Miewam te dobre w robocie. Bo Pani Mecenas - ON - ON NAS ZNISZCZY. ON JEST MĄDRY. ON MA UKŁADY I ZNAJOMOŚCI. ON JEST DOBRZE USTAWIONY. ON NAS PRZEGADA. ON. Uwielbiam gdy dochodzi do starcia z tymi mocnymi. Najczęściej się jąkają. I zawierają ugody. A ja sobie myślę - "KOLU - to teraz doceń co miałeś - bo mogłeś trafić na mnie. Albo na taką jak ja. Teraz KOLU zobaczysz co znaczy PARTNER DO BITKI. I może się czegoś nauczysz."

Czasem się zastanawiam skąd we mnie taki pęd do wymierzania im batów. Związkowym DYKTATOROM.

(obok totalnego pędu ku oszczędzaniu dzieci w szaleństwie ich rodziców)

Czytałam ten wywiad ze Szczuką - którą uwielbiam pasjami.

I mamy dużo wspólnego.

istota

2012-02-10T09:59:00.005+01:00

nadal mam masę roboty więc dużo nie napiszę, ale za to przybliżę na czym polega istota.

a więc to jest istota.

gdy kiedyś istotę machnęłam na blogowego awatara - ktoś przytomnie zapytał

spt - czy to

DZBANEK?

(nie nie - to nie problem, ani powód do płaczu. to się niektórym podoba. ale trzeba przysiady. istota ma tendencję do życia swoim życiem. i nadspodziewanych rozrostów)

przyjemnie

2012-02-09T18:00:00.005+01:00

Fakt, że nie dopięłam się w swoją ukochaną sukienkę jest faktem mało przyjemnym.

(spowodował, że z rana zrobiłam STO przysiadów, PIĘĆDZIESIĄT brzuszków i jeszcze PIĘĆDZIESIĄT takich wymachów co ponoć kształtują pośladki. prawie martwa stanęłam przed lustrem w celu lustracji. cholera - kształty BEZ ZMIAN. ile to tak trzeba machać?)

Lecz od wczoraj w mem życiu zaszło też kilka spraw z kategorii przyjemnych. Należy je wypisać żeby pamiętać, że człowiek jest wielkim szczęściarzem.

(a w szczególności ja)

Blondyn dostał DWIE PIĄTKI.

(inna sprawa, że aby mnie o tym poinformować wyszedł z lekcji do wuce i spędził tam z pół godziny dopóki nie zapytałam - a co to za dziwny - hmmm - POGŁOS?)

Wygrałam wielką sprawę przed naprawdę wysokim sądem.

(to była sprawa, która spędzała mi sen z powiek ilekroć wizualizowałam jak na przykład ją przegrywam i muszę o tym powiedzieć osobiście klientce - bo inaczej nie wypada. przechodził mnie na tę wizję dreszcz jak na widok robala. porządnego kalibru)

I Martyna mnie zazdrości!

(normalnie oniemiałam. powiedziała Blondynowi, że - zazdrości mu "takiej matki". Blondyn powtórzył, a ja powiedziałam - "ojezu!". czyli nie oniemiałam. lecz nie pamiętam, żeby ktoś mnie kiedyś zazdrościł!)

Poza tym drugi dzień nie zjadłam nic słodkiego. Postanowiłam rzucić tak jak się rzuca palenie. Za którymś razem się uda.

(a nie palę dwa i pół roku!)

odzyskana tożsamość

2012-02-08T18:04:00.007+01:00

O siódmej piętnaście już wiedziałam, że sama nie dam rady i mocno zasapana obudziłam Blondyna.

(on też nie ma ze mną lekko. szczególnie jak mam poranny napad mierzenia ciuchów. bo jakoś w malignie sennej wymyśliłam, że może jeszcze jedna sukienka by się nadała na bal)

Syyyyneeeekkkk - czas wstawać! - słyyyyszyszzzz - zaraz masz iść do szkoły!

(spokojnie mógł pospać do ósmej)

SYNEK! MUSISZ MI POMÓC.

Blondyn doskonale wie, kiedy jest BEZDYSKUSYJNIE.

No. Ciągnij - słyszysz - no dziecko - no przyłóż się trochę - NO!

Mama - ale nie mogę!

Możesz kochanie MOŻESZ - tylko musisz w tym celu się ODROBINĘ POSTARAĆ!

(z naciskiem na ODROBINĘ)

Mama - naprawdę się nie da!

Dziecko! Nie da to się parasolki ...! Nie wymyślaj I WALCZ! WALCZ - BO NORMALNIE PÓJDĘ I OBUDZĘ SĄSIADA!

Mama - ja ci ją podrę!

Podrzesz? Hmmmm. Podrzesz? No dobrze. Zostaw. Być może faktycznie

TEN ZAMEK SIĘ ZEPSUŁ CZY COŚ.

Wieczorem pójdę do krawca.

WSTAWIMY NOWY ZAMEK.

***
Poszłam. Właśnie wróciłam. A krawiec powiedział

Kochana. Nic Kochana zrobię! Sześć centymetrów brakuje. A tu niżej - nawet ośmiu! Nic z tego nie będzie Kochana.

EWENTUALNIE SPÓDNICA.

Chyba lepiej niż NIC?

No LEPIEJ - wystękałam.

I te słowa zamknęły czas kiedy byłam facetem. Zadowolonym z siebie, szczęśliwym, przystojnym facetem co cmokał z zachwytu przed lustrem nad swoją nieziemską urodą.

Odzyskałam tożsamość.

Znowu jestem

KOBIETĄ.

bosy szewc

2012-02-07T11:12:00.008+01:00

Ja czasami jestem potwornie bosy szewc. Wszystkie moje teorie stosowane w robocie

(pan nie dyskutuje z eks żoną - ona i tak usłyszy dokładnie co chce usłyszeć)

czasami biorą tak w łeb, że aż śwista i dymi. A mnie się robi słabo. No jak to. Przecież ja wiem. Co wolno, czego nie wolno, co ma sens, co bez sensu. Jak dyskusja to z kim. A co sobie odpuścić. A w praniu. O Jezu. Masakra.

Czyli, że awantura tyczyła kto ponosi odpowiedzialność za nie odrobione lekcje.

(że Blondyn to wiadomo. więc bardziej kto ponosi tak zwaną winę w nadzorze)

Dziecko awantur nie znosi. Stresują go przepotwornie, lecz na Boga - niech wie - że czasami są awantury. Jest trochę chowany pod kloszem przez fakt, że nie ma na codzień rodziców pod jednym dachem. Co mu oszczędza jazd częstszych niż w innych, "normalnych" domach. Więc w efekcie - a jakże - znam ten efekt z teorii co ją stosuję w pracy - rzucił się do odrabiania.

Synu to nie Twoja wina - zakrzyknęła by psychologia. Lecz do cholery - JAK NIE. JAK EWIDENTNIE JEGO. Dał ciała. Nie odrobił. Nakłamał i tu i tam. Rodzice się skonfliktowali. Psychologia psychologią - lecz czasem trzeba jednak

NAZYWAĆ PO IMIENIU.

Odrabiał do północy. Dzisiaj wstał jak młody Bóg (mnie nerwy szargały do świtu) i oznajmił sarkastycznie

A Babcia to ma rację, że jesteście siebie warci.

Wiem, że padł niedaleko - tylko próbuję ustalić - konkretnie to od kogo.

(Poza tym pracy masa. Sukienki na bal już dwie - i żadna się nie nadaje. Dzisiaj idę po trzecią. Więc dobrze, że masa pracy to zarabiam na sukienki. Temperatura spadła do minus dziesięciu, a ja poczułam, że mi cieplej. Ważne są więc odniesienia. Rzeź to faktycznie nie był zupełnie film na ten czas. Tyle, że nie mam pojęcia co byłoby na ten czas. Podcięłam włosy i nadal robię przysiady. Upiekłam piernik Delekty. I potwornie męczą mnie media. POTWORNIE. A na Walentynki chcę sobie kupić perfumy. I pójść do dobrej cukierni.Na eleganckie ciastka.)

rzeź

2012-02-04T20:40:00.002+01:00

Pracę mam jaką mam. Jest ciekawa, dobrze płatna, lubię ją i się spełniam.

Ale odziera ze złudzeń praktycznie do żywej kości. Że miłość, że wierność, że aż.

Doświadczenia osobiste - nie muszę przypominać.

Nie dodają mi skrzydeł.

A dzisiaj poszłam na "Rzeź" i chyba mnie dobiło.

Gdzie mam szukać motywacji?

bal

2012-02-03T19:14:00.003+01:00

Idę na bal. Jako współczesna odmiana Kopciuszka sama sobie zakupiłam kieckę i pantofelki (zarąbiste pantofelki nawiasem), sama sobie zakupiłam zaproszenie i pojadę taksówką. Jako współczesnej i wyzwolonej odmianie Kopciuszka nawet przez myśl mi nie przeszło, że potrzebuję w tym celu wróżki albo księcia. Chcę to idę. A co. No dopóki nie przeszło. Przez myśl.

Że czy nie przegięłam.

Bo jednak bale to wciąż te pozostałości skostnienia, gdzie należy iść z partnerem. Jak na bal sylwestrowy. Albo inne wesele. Choć na wesela od dawna już chodzę samiutka i zaprawdę powiadam, że bawię się wyśmienicie. Włączając w to przykładowo słynne wesele w Zurichu, na którym poderwałam pewnego Włocha z fantazją, co miał burdel i lambordżini.

(o burdelu nie wiedziałam w czasie gdy dałam się wozić lambordżini wokół Zurichu)

Ale to inna historia.

Więc idę na ten bal, szpilki mam tak wysokie, że nawet może i lepiej, że będę tam siedzieć smętnie nad bulionówką z barszczykiem jak ten pan od Połomskiego. Bo gdyby nie daj boże przyszło mi w nich zatańczyć (szpilkach - nie bulionówkach) to mogłabym się przewrócić. I byłoby trochę wstyd. Ale zaczynam pękać. Tyle, że jak zapłaciłam to na pewno nie zrezygnuję.

Wolę skisnąć niż stracić.

I mam różne wątpliwości i jadę i myślę - O JEZU - a jak tam będzie eks - to całkiem prawdopodobne - i ze swoją obecną żoną - współobjęci - te sprawy - a ja jak ten cieć madejowy sama nad pasztecikiem - o jezu - i wtedy w trójce puszczają

TO. A zaraz potem w trójce puszczają TO

i myślę - a co tam - ojej - karnawał - chcę tańczyć - JUŻ! - i nie mogę się doczekać - i sama - i nawet na stole w tych niemożebnych obcasach!

Bo co.

Bo niby jak nie mam faceta to, mam nie chodzić na bale?

zima

2012-02-02T08:42:00.005+01:00

Kupiłam komórkę. Nokię za całe sto złotych. I jestem nią zachwycona. Ma cztery guziki na funkcje, z których korzystam w komórce (dzwonienie, wiadomość, budzik oraz profil - spotkanie) i to w zupełności wystarczy. Blondyn miał wesołe oczy, że w ogóle można sobie coś takiego zafundować bez pistoletu przy skroni. No ale wiadomo, że ja - gadżeciarą techniczną jestem najmniejszą na świecie. Czyli nie jestem w ogóle. Komórka ma mieć - patrz wyżej, telewizor ma grać, na komputerze to piszę i korzystam z internetu - w formie ograniczonej (blogi + poczta -> KONIEC).

Inwestuję w obuwie.

I w parę innych spraw - zupełnie nietechnicznych. Rok temu zainwestowałam w kontrowersyjne. NORKI. Bez dyskusji strzał w dziesiątkę. Dzisiaj wyszłam na mróz w futrze na lekką bluzkę - i w ogóle nie zmarzłam. Minus dwadzieścia stopni. Uważam, że ochrona norek na wschód od rzeki Odry nie ma uzasadnienia. W naszym klimacie się nie da opędzić sztucznymi futrami. Wiem co piszę.

Mam cztery.

Blondyn nie przymuszany założył kalesony. I czapkę. I zimowe buty. Do minus piętnastu Blondyn chodzi ubrany w HALÓWKI.

Czy wiesz synu, że jak ze szkoły zadzwonią do sądu to - dostanę kuratorski dozór jako rodzic nieudolny?

Zapytałam go wczoraj - gdy sunął jak na plażę.

Być może to podziałało, a być może po prostu zmarzł. Ale dzisiaj się UBRAŁ.

Przykro, naprawdę przykro, że zmarła Wielka Poetka. Kocham Jej niektóre wiersze. Jest Wielka i Zrozumiała. To najtrudniejsza sztuka. Przykro. Ale też myślę, że przecież to kolej rzeczy. Że starsi ludzie odchodzą. Lecz, że odchodzą ci, których już kojarzymy - to co oznacza?

Dorosłość?

bez komórki

2012-02-01T07:14:00.004+01:00

Zepsuł mi się telefon. Nie reaguje na dotyk. A musi bo jest dotykowy. Blondyna też się zepsuł - kilka tygodni wcześniej i do tej pory nie zanieśliśmy do serwisu. Więc jestem bez telefonu. Jakiegokolwiek w domu. Co za tym idzie jestem:

bez kontaktu ze światem, bez zegarka, budzika, bez książki telefonicznej i bez kilku innych spraw mniej ważnych, ale wygodnych.

BEZ POCZUCIA BEZPIECZEŃSTWA.

O trzeciej się zerwałam i szukałam w TV programu z godziną na dole (bo może już pora wstawać). Ciekawe co zrobi Matka jak się do nas nie dodzwoni (wiem - zadzwoni do Eksa - ale on także się do nas nie dodzwoni - więc jezu - on tu przyjedzie i będzie wściekły jak osa jak zobaczy, że żyjemy), dziś miała dzwonić Klientka z całkiem sporym zleceniem (czy mam gdzieś zapisany telefon do klientki w formie analogowej? ) - a jak coś stanie się w szkole (tfu, tfu - przez lewe ramię) - to wszędzie podałam komórkę jako kontakt do siebie.

Totalna katastrofa.

I pomyśleć, że kiedyś umiałam bez tego żyć.

(no ale miałam BUDZIK i telefon z tepe-esa).

milion dolarów

2012-01-31T14:08:00.005+01:00

Apropos śniadań to dzisiaj zjadłam je u Bliklego. Z gorącą czekoladą. Nie można przeżyć mrozów bez gorącej czekolady. I było mi tak bardzo miło gdy rozgrzałam się czekoladą, że z rozpędu kupiłam sukienkę od Laury Guidi. Przepiękną, beżową sukienkę. Obcisłą do pasa, a potem przecudnie rozkloszowaną. Idealną do szpilek. I jedwabnej chustki w groszki. Plus mam granatowe paznokcie.

I znów jestem jak milion dolarów.

(uzależniony od słońca)

kryzysy, kobiety, korki

2012-01-30T14:53:00.005+01:00

Kryzysy wieku średniego miałam dotychczas trzy. Gdy miałam dwadzieścia sześć lat. Gdy miałam trzydzieści trzy. I gdy skończyłam czterdzieści. Za każdym razem uznałam, że wszystko już mam za sobą. Co było do przeżycia z całą pewnością przeżyłam. Co miałam ugrać - ugrałam. Przede mną WIELKIE NIC. I trzeba jakoś DOŻYĆ. No i się pomyliłam. Przynajmniej w przypadku dwóch pierwszych.

Zobaczymy co teraz.

Pamiętam z Wielkiego Nic co było po drugim kryzysie - jak sobie siedziałam w Bryzie z jednym z Nicowych znajomych - i obok siedziała para - ona młoda i śliczna - on już nie młody lecz za to, na pewno bardzo bogaty.

Wiesz czym się od niej różnię? - rzuciłam rękawicę.

Nicowy nie wiedział - bo przecież nie wypadało wskazać na oczywiste różnice, za które by dostał w łeb.

Nie muszę być dla Ciebie miła, żeby zjeść tu śniadanie!

I to było sedno tego co uważam za ważne. Co drugi dzień się zderzam z historiami kobiet, które - najpierw się uśmiechały, a potem wypasionymi, terenowymi brykami - woziły do szkoły potomstwo.

Nie można. Nie wolno. ZABRANIAM.

I wcale nie chcę powiedzieć, że facet znajdzie młodszą. Wystarczy, że padnie na zawał.

(choć statystycznie sadzę, że ta pierwsza opcja jest częstsza)

Do Warszawy wróciły korki.

I znowu zaczęła się szkoła.

A ja dzisiaj zrobiłam już sześćdziesiąt przysiadów. Czeka mnie jeszcze czterdzieści.

Czy przysiady na raty odnoszą podobny skutek?

lajkujcie i wielkie joł

2012-01-29T19:56:00.006+01:00

Historia foty jest także kawałkiem historii mojego mijającego już na szczęście kryzysu wieku średniego. Bo gdy jeden ją strzelał do reszty rzekłam -

chłopaki - zamieszczę tę fotę na fejsie i kumpelki się zsikają!

(w domyśle - bo wiecie chłopaki - niech wszyscy zobaczą, że wciąż - babulinę spt - to stać na fun z młodzieżą)

Ponieważ wszyscy byliśmy może nie do końca trzeźwi - usłyszałam -

espete - dla kumpelek wielkie JOŁ i niech nas zalajkują!

Kryzys powoli mi mija, lecz całkiem to chyba nie minął - bo wieszam. A co.

LAJKUJCIE.

I WIELKIE JOŁ OD MŁODZIEŻY.

Poza tym weekend cudny. Pomidorowa, schabowe i malinowy budyń. Marszobieg z nieletnim trenerem.

ŻOŁNIERZU! ZROBIĘ Z CIEBIE MASZYNĘ DO ZABIJANIA!

(kangurki, żabki, przysiady. liczył mały sadysta. sto dwadzieścia przysiadów)

Mama - Ty tymi udami to zgnieciesz jakiemuś głowę!

Zamarłam.

Kochanie - O JEZU - SYNECZKU - O CZYM TY MÓWISZ!?!

(a potem się dziwić, że chłopcy wyrastają w kulcie ŚWIĘTEJ)

Chardonnay z przyjaciółmi. Bękarty wojny. Koc.

Czasami jest mi tak dobrze - że zaczynam się martwić - że w tym dobrze osiądę.

I nie zmienię już nic.

z nadzieją na nie tylko wnuki

2012-01-27T11:09:00.012+01:00

Powoli, drobnymi krokami, ale jednak - zaczyna mnie puszczać ten rodzaj samopoczucia. Być może pół roku jak na kryzys wieku średniego wystarczy. A być może w końcu przyszła zima, chwycił mróz i zaświeciło słońce. A jeszcze być może po prostu mi przeszło bez wyraźnych powodów - bo kobieta zmienną jest. Ale powoli, z mozołem, zaczyna do mnie docierać, że jeszcze jest mnóstwo przede mną.

I nie chodzi tylko o wnuki.

Na okoliczność nowego, lepszego samopoczucia zaczęłam robić przysiady. Bo skoro jeszcze to mnóstwo - i nie chodzi tylko o wnuki - to trzeba o siebie dbać. I pozbyć trzęsących się ud. Uda są NEWRALGICZNE.

Gdy nie chodzi tylko o wnuki.

Synu - krzyknęłam gromko - zostaję miss clubmedu na naszym letnim wypadzie -

i to był tak gromki okrzyk, że energii mi starczyło na jeszcze jakieś sześć. Przysiadów. I dwa brzuszki.

A potem się zatoczyłam.

Nic to - drobnymi krokami - dojdę do pięćdziesięciu!

To może pójdziemy na łyżwy? - zapytał Mały Tomek - bo pewnie, że się zwierzyłam, jak tylko przyszłam do pracy, z moich planów na miss.

(nie cierpię jeździć na łyżwach bo ciągnę lewą nogę, zahaczam nią o wyrwy i padam jak długa z dupskiem wypiętym jak kopiec kreta - i wcale nie jestem seksowna - przerobiłam w zeszłym sezonie).

No bardzo chętnie pójdę !

Wezmę dziecko i ono pojeździ z Małym Tomkiem, a ja SIĄDĘ NA TRYBUNIE I POCZYTAM ZWIERCIADŁO. Zawsze to przecież lepiej niż siedzieć w domu i być wystawionym na pokusy świeżej dostawy z Frisco. A pokusy są spore bo częściowo zamawiał Blondyn więc mamy więcej niż jogurt naturalny zero procent.

(Dziecko nabrało instynktu po kilku moich zakupach i wyrywa mi komputer)

Z koleżanką Małgosią uprawiamy marszobiegi. Po lesie kabackim. Rano. Nie dałyśmy rady rano. Pojechałyśmy wieczorem.

Ja pierdo*** - ale ciemno - westchnęła głęboko Małgosia - gdy tylko zaparkowała przy tak zwanych drzwiach do lasu.

Oj tam - ja jestem pewna, że żaden rozsądny zboczeniec - nie idzie w nocy do lasu - bo chyba kalkuluje, że nikogo nie spotka.

A jak nie jest rozsądny?

Chodziłyśmy wzdłuż Puławskiej. Jakieś piętnaście minut bo dłużej to już było trudno wytrzymać w kłębach spalin. Ale nie szkodzi - był mróz. W mrozie się więcej spala!

Na jutro mam szatański plan, że o świcie pójdę na basen. Odciski z okularków będę miała trzy dni, ale to praca nad udem. Przecież nie szkoda róż!

Bo jeszcze mnóstwo przede mną.

Jeszcze nie byłam

MISS!

socjologicznie

2012-01-26T07:29:00.003+01:00

Wyszłam wczoraj z sądu po secie koszmarnych rozpraw tak obtłuczona mentalnie, że nie mam już wątpliwości, że gdyby nie porządna kasa którą się płaci prawnikom - nikt by nie został prawnikiem. Bo tu nie ratuje się ludzi. Tu nie ratuje się życia. Tu nie firmuje się sobą świetlanej przyszłości świata. Tu się jedynie bierze udział w żałosnej napierdalance. Gdzie każdy z każdej strony chce postawić na swoim. I na przykład światły człowiek dostaje jakiegoś szmergla na fakt, że inny człowiek - co dobrze - no może kiedyś - odbił mamusi tatusia - może po tym tatusiu odziedziczyć meblościankę. I wojna idąca w lata. Emocje, zdrowie, kasa. Dziki wzrok. Żółte białka. I każdy ma swoją rację. Absolutnie jedynie słuszną. I może swojego bloga gdzie jest utwierdzany w tej racji.

Nie drga mi ręka kiedy wypisuję fakturę.

Dziecko znalazło portfel. Gruby. Wypchany kasą. Bez cienia zawahania poszło i oddało zgubę. Na recepcję w ośrodku sportu. Dowiedziałam się po fakcie. Oczywiście, że pochwaliłam. I że jestem dumna z dziecka. Nawet mu dałam znaleźne (chociaż powinien właściciel). Lecz nie to mnie fascynuje. Fascynuje mnie raczej, że jak to. Przecież nigdy nawet nie było okazji omawiać kwestii typu - znalazłeś - trzeba oddać. Więc dzieci się wychowują najwyraźniej obserwując. Przejmują styl bycia rodziców. Nasiąkają mimochodem. Buraki płodzą buraków - jak kiedyś rzekła Nosowska. I niedaleko jabłko. To dobrze. Chociaż strasznie w kontekście moich wzorców. Tak zwanych wzorców rodzinnych.

Co kuleją jak Carino na hasło - koń kuleje.

I jeszcze refleksja z tych co lubię je najbardziej. Sensu largo erotycznych. Osoby sporo młodsze są już całkiem dorosłe - więc mogę patrzeć na to jak działają ich mechanizmy - a mieć dystans jak do dzieci. Więc w miarę obiektywnie. I refleksja jest taka. Faceci się jednak boją kobiet co są mniej przeciętne. Umawiają się z tymi - co sądzą, że podołają. Na te inne się ślinią, lecz rękę się boją wyciągnąć. Że idiotów z siebie porobią. W efekcie dziewczęta typu nie odróżnisz od ściany mają swoich chłopaków. A fascynujące laski - piękne, ubrane, mądre, co zaraz porobią kariery - snują się same i smętne. I sądzą, że muszą schudnąć. Albo, że są zbyt krzykliwe.

To nie jest prawda, że - fajnych facetów nie ma. Prawdą jest raczej, że - brakuje pewnych siebie.

refleksja przy trawieniu

2012-01-24T22:39:00.003+01:00

Nie do końca wiedziałam jak zorganizować jutrzejszy poranek Blondynowi (moje sprawy zawodowe - kontra jego zima w mieście) - gdy zupełnie znienacka wpadłam na sto lat nie widzianego Wuja (nie żadna tam ksywa tylko prawdziwy Blondyna Wuj - cioteczny brat Eks Męża). Od słowa do słowa wyszło, że Blondyn przenocuje u przecież swojej rodziny co rano go zawiezie tam gdzie ma być zawieziony. Po raz kolejny uznałam, że ktoś gdzieś tam nade mną czuwa - i po raz kolejny zmarszczyłam synapsa w zapytaniu - że skoro czuwa to czemu odmawia mi innych spraw? Odpowiedzi wciąż nie znam. Ale mam głęboką wiarę, że pod dziewięćdziesiątkę dostrzegę gdzie tu był sens.

Bo wierzę w GŁĘBOKI SENS.

Blondyn już zawieziony do dawno nie widzianego, a ja popijam nalewkę - co łudzę się mi wypali to wszystko co mam gdzieś w trzewiach. Bo to wygląda tak, że rano się budzę SZCZUPŁA. Mam talię, mam obcisłą kieckę, mam figurę co w szpilkach - nawet być może fajna. To mija. Koło czternastej. Potem jest coraz gorzej. Wieczorem wyglądam jak mumin. Z profilu to trudno uznać gdzie mi się kończy biust, a gdzie zaczyna bebzon. Nie jestem już szczupła, a WZDĘTA. I wtedy przychodzi wieczór. Nalewam nalewki co sądzę, że po niej jakoś to spadnie. I być może nawet spada. Bo rano mam znowu talię.

Więc wszystko ma swój RYTM.

Złapała mnie lekka nostalgia. Bo dawno nie widziany to kiedyś był częstym gościem. I trochę odtworzyliśmy ostatnie chwile starego. To kiedy ostatni raz? No kiedy? No tuż przed rozwodem. Oj minął kawał czasu. Nawet już zapomniałam okropną awanturę co miała wtedy miejsce. Przy okazji Mikołaja. I od której jedna z kuzynek przestała odbierać telefon. To był nerwowy czas. Gorący. Bolesny. Bezsenny. A teraz mgliste wspomnienia. Wspomnienia jak z innego życia. Jak taki stary film na kasecie VHS. Wyblakłe fotografie. Z jakiejś starej kolonii. Co nie pamięta się imion. A z trudem pamięta się miejsce.

To prawda, że WSZYSTKO MIJA.

zima a zima

2012-01-23T12:59:00.010+01:00

Zima na wsi wygląda tak jak z boku:

Więc zimą na wsi SIĘ CHCE. Się chce napić wódki z młodzieżą, się chce pójść na śnieżny spacer, się chce jechać kuligiem, a nawet wieczorną porą śmignąć w szpilkach wsadzonych jedynie na bose stopy na pobliską imprezę.

Zima w mieście NIE WYGLĄDA. Więc nie ma co tu powiesić. Bo wieszać to chce się samemu. Jest buro. Jest smutno. Jest nędznie. Dołóżmy do tego sąd - gdzie jakaś petentka godzinę (stałyśmy w tej samej kolejce do wizyty w sekretariacie) - krzyczała same wyrazy i nie mogłam się nie złamać. A raczej złamać mojego postanowienia, że nie będę jadła słodyczy.

No nie da się. Po prostu się nie da. Nie da się przeżyć tej zimy bez lekkiego dosładzania.

Poza tym wszystko dobrze. Buraczki jakoś przełknęłam i nawet były smaczne - chociaż nie mogę nie stwierdzić, że na takim wyjeździe przydałby się też szaszłyk.

Ja jednak jestem za młoda na wegetariańską dietę.

(Co z całą pewnością jest - plusem dodatnim wyjazdu. Dotarło, żem jeszcze nie

DZIAD.)

facebooka kontestacja

2012-01-20T16:28:00.005+01:00

Oglądam sobie tego fejsa i on dziwny jest. Taki jak współczesny podręcznik do angielskiego. Kompletny groch z kapustą. Jak człowiek bierze do ręki to nie może się zorientować co jest aktualnie przerabiane. I trudno to ogarnąć. Więc dzieci nic nie umieją.

(piszę to z perspektywy osoby, która nauki pobierała z alexandra, a ćwiczenia tłukła z prejbisza i zaprawdę powiadam, że jak się w końcu wkurzyłam i posadziłam Blondyna nad jeszcze moim prejbiszem to po pięciu ćwiczeniach zaczął mieć zdrowe odruchy przy wybieraniu czasów)

Wracając. Fejs jest podobny. Dziwacznie chaotyczny. I nie wymagający. Klikamy "lubię to" i zachwyt już wyrażony. Być może dla pokolenia osób co jednak czytały, pisały wypracowania i wkuwały ortografię - on nie narobi szkód. Ale dla pokolenia co nie pisze wypracowań, co nie umie sklecić dwóch zdań i prawie wcale nie czyta - to utrwalacz niepiśmienności. Przeraża mnie bo widzę jak nieudolna jest młodzież. Przeciętny absolwent prawa praktycznie nie umie pisać. Jak sprawdzam projekty pism po niektórych aplikantach (uświadamiam - aplikant to osoba z maturą i magistrem w komplecie, co dodatkowo zdała na tak zwaną aplikację - więc dobrze wykształcona) to mam wrażenie, że jest to rozprawka szóstoklasisty. Albo czasami gorzej. I to chyba nie dziwne. Bo pierwszo-gimnazjaliści nie piszą wypracowań. Sprawdzone. Przeze mnie, Wspólniczkę i jeszcze jednych znajomych. Byliśmy więcej niż pewni, że dzieciaki kombinują. Żeby nie odrabiać lekcji. A tu się okazuje, że nie. Nie kombinują. Teraz już się nie pisze. Teraz się kładzie nacisk na czytanie ze zrozumieniem.

(I jednocześnie daje do czytania Antygonę. Jak zniechęcać to po całości!)

Więc nie zachwycił mnie fejs. No ale nie mam wyjścia. Jeżeli moje dziecko narzuca mi nowoczesność.

(i przypomina mi się wspomnienie Sztaudyngera, że bodajże jego matka miała ogromny opór przed rozmową telefoniczną. uważała, że to okropne pogwałcenie natury rozmawiać do pudełka. i unikała ze wstrętem. a młodzież się z niej śmiała. że nie chce uznać postępu. to może podobny mechanizm. moje NIE na facebooka)

o lasach, puszczach, zboczeńcach i posiadaniu kolegów

2012-01-19T07:27:00.005+01:00

Są rzeczy, które mogę robić sama i są rzeczy których absolutnie nie potrafię. Do tych drugich należą poranne marszobiegi po lesie. Sama się boję. Nie wiem czy to zasadne. Moja matka potrafi o piątej nad ranem sama pojechać na grzyby. Mam mnóstwo znajomych którzy samotnie przemierzają bieszczadzkie ostępy. A ja robię w gacie. W zasadzie to jak już pójdę sama do lasu to nawet nie jestem w stanie równomiernie oddychać bo mi tylko głowa dookoła chodzi w poszukiwaniu

ZBOCZEŃCA.

Chciałabym żeby ktoś kiedyś mi naukowo wykazał jakie jest prawdopodobieństwo spotkania zboczeńca w lesie i ilu zboczeńców przypada na samotne kobiety co uprawiają marszobieg. Być może to coś zmieni. Bo chwilowo to jednak po porannej wiadomości od koleżanki, z którą uprawiam marsze po pobliskim kabackim lesie - że się rozchorowała, zdjęłam z siebie ubrania termoizolacyjne i strasznie jestem

SMUTNA.

Bo inaczej mi się żyje jak mam świadomość, że rano odwaliłam godzinę solidnego marszobiegu, a inaczej jak rano rozczarowana, że nici z planowanego ruchu - najadłam się słodkich bułek.

WIĘC DZIEŃ ZAPOWIADA SIĘ KIEPSKO.

Jedyne światło w mroku to planowany na weekend kulig po puszczy z pochodnią i imprezą w stylu myśliwskim. Jadę nań z Małym Tomkiem - który jest miłym chłopcem i albo bardzo mnie lubi albo się boi odmawiać jak rzucam jakąś ideą. Do końca nie wiem jak jest - ale nie to mnie boli - bo raczej boli mnie fakt, że ja trochę odwykłam od posiadania kolegów i czuję się jak tygrys co idzie na kolację do knajpy wegetariańskiej. I tak troszeczkę się martwi

CZY DA RADĘ PRZEŁKNĄĆ BURACZKI?

stara baba wysiaduje

2012-01-17T14:13:00.004+01:00

Spytałam Małego Tomka (mojego młodego wspólnika) czy dekolt nie jest za duży. Powiedział

IDEALNY.

Więc nie będę go zmieniać.

(dopóki ma co pokazywać - niech mamo pokazuje - powiedział kiedyś mój ojciec mojej zgorszonej babci przy okazji jakichś świąt; mężczyźni czy duzi czy mali - nie generują problemów)

W temacie łowienia facetów, wiadomo, że to nie sztuka. Tylko, że ja mam już dość. Po wakacyjnym okresie błędu i wypaczenia powiedziałam na głos BASTA. Teraz to szukam kogoś na dłużej niż trzy miesiące. Więc przestałam pleść farmazony, a mówię jedynie prawdę.No to i siedzę sama jak burek na wygwizdowie. I tak od września siedzę.

(Podobno to nie sto lat - ale mnie to już nosi.)

Wczoraj poszłam do kina. I znalazłam wspólny mianownik między Millenium Larsona, a życiem Leopolda Sochy. Lisbeth nie wpadła w ramiona Blomkvista na koniec filmu. Leopold Socha wpadł za to. Pod pędzącą ciężarówkę. Nie ma sprawiedliwości. Ktoś nas kiedyś zrobił w konia.

(więc co się dziwić, że siedzę)

o bezrzęsnej radykałce za to z kontem na fejsie

2012-01-15T21:57:00.003+01:00

Blondyn zapytany czy będzie dzwonił popatrzył spode łba i rzekł

na fejsie będę

Synu na miłość boską - ja nie mam konta na fejsie

to sobie mama załóż jak chcesz być ze mną w taczu

załóż dopóki chce dodać cię do znajomych - poradziła Najlepsza.

No to i założyłam. I od dziś mam konto na fejsie.

Poza tym mam sztuczne rzęsy. Ki diabeł mnie podkusił? Teraz mi wypadają razem z moimi rzęsami i niechybnie będę bezrzęsna. Guglam czy odrastają. Podobno. W kilka miesięcy. Normalnie się czuję radośnie.

Bo będzie branie, że jęk jak pomrugam łysą powieką.

W temacie brania to - poznałam fajnego chłopaka. A raczej wiadomo - mężczyznę. I wszystko było fajnie dopóki się nie zrodziła między nami dyskusja. Na tematy zawodowe, a bardziej męsko tam takie - finanse, alimenty, kasa na byłe żony. I tyle go widziałam. Bo więcej już nie zadzwonił.

Choć mam jeszcze komplet rzęs.

(Tyle,że mama mówiła, że jestem śliczna dziewczynka - dopóki się nie odezwę)

studenckie życie

2012-01-14T07:43:00.006+01:00

Zapłaciłam rachunki i zostałam bez kasy. Pomyślałam

"TO NIEMOŻLIWE!"

(no i jeszcze - "cholera - dopiero połowa miesiąca!")

Nie zarabiam przecież źle - ludzie zarabiają mniej - a nawet sporo mniej - i jakoś żyją, a czasem nawet potrafią odłożyć. Więc

JAK JA TO ZNOWU ZROBIŁAM.

No i zaczęłam odtwarzać. Dwa żakiety, sukienka, bluzka w lamparta, buty, spodnie, kwas, mezo i jeszcze serum na zwisy - nie eris, zaliczka na dymiącą etnę

(bo dymi - a jezu ja - naprawdę kocham wulkany - Blondyn co wdał się w dziadków i najchętniej by łowił ryby - błaga - mama - nie jedźmy - ja nie chcę zginąć w lawie - jeszcze nie miałem dzieci! - ale mam dzikość w oczach i jestem NIEUBŁAGANA - synu - to będzie PRZYGODA, wspomnienie, co tam dzieci - gdy o tym będziesz mógł opowiedzieć WNUKOM!),

zaliczka na białą szkołę

(to pierwsza inicjatywa w tej szkole co mnie urzekła - w siódmym roku współpracy - bo nowy wychowawca - jadą na tydzień na narty),

i święta po drodze były (kupiłam furę prezentów), w zasadzie to

BARDZO DZIWNE, ŻE ZOSTAŁO NA PRĄD.

I się uspokoiłam, że nie wydatkuję źle i wcale nie jestem rozrzutna - bo normalnie prawie poznaniak - skoro przy tych wydatkach nie zrobiłam zaległości.

Na okoliczność faktu, że dziecko wyjechało - wczoraj się rozłożyłam przed kompem, telewizorem, z gazetą, książką i kotem. I z miejsca usnęłam w ubraniu. Obudziłam się rano widząc dziwnie przez mgłę (bo w komplecie były soczewki), z kolczykiem wbitym w mózg (to element co jednak dobrze go do snu zdejmować). I zaczęłam zastanawiać czy opłaca się w coś przebierać.

Zaczynam studenckie życie.

Będę chodzić do kina, na śniadania do knajpy, nie będę kupować żywności, wracać do domu po nocy i jak zechcę - spać w ubraniu, nie myć zębów i sok wypijać prosto z kartonu.

I NIE BĘDĘ WSTAWAĆ O SZÓSTEJ.

Przez całe dwa tygodnie.

(a dlaczego ta piosenka usłyszana przed chwilą w trójce, a poniekąd znana wcześniej - wprawiła mnie w wyjątkowo cudny i energetyczny nastrój to nie ma po pisać. bo wiadomo. ja trudna jestem. i podobno jak małpa złośliwa ;)

Miłego dnia :)

głupawka zmęczeniowa

2012-01-12T21:03:00.004+01:00

Jestem tak zarobiona, że na nic nie mam czasu. Dziś wyszłam z pracy przed ósmą, a najpierw wydrukowałam listę rzeczy co miałam spakować Blondynowi bo jutro wyjeżdża na narty. Wyjeżdża z Ojcem i Resztą - więc PO mi przysłał listę co będzie niezbędnie potrzebne. Wiadomo. Majtki i dres i spodnie i polar, skarpety. Miałam spakować na dziś. Nie zdążyłam zrobić prania. W zasadzie nic nie zdążyłam. No więc wydrukowałam, pojechałam do HM i kupiłam wszystko nowe.

PO dostał worek z metkami.

Uwielbiam sprzedawców gejów. W jednym lanserskim sklepie na ul. Mokotowskiej obsługują sami geje. To jest niezwykłe przeżycie jak człowiek przymierza bieliznę i w przymierzalni sprzedawca fachowo doradza, poprawia, jest uroczo pomocny - i to naprawdę czuć, że on ma gdzieś człowieka w sensie - człowieka - kobietę.

Za to naprawdę się wczuwa.

Ten dzisiaj w HM też był tak miłym sprzedawcą, że mam podejrzenia, że. Gdy tylko dotarłam do kas - obładowana jak wielbłąd i rzuciłam wszystko na ladę - popatrzył i ciepło - zapytał:

a dla siebie to nic?

W pierwszym odruchu chciałam szczerze powiedzieć, że sobie nie kupuję w H&M, ale ugryzłam się w język. Bo to by było wredne, niegrzeczne i aroganckie. Więc powiedziałam

no - nieeee...

a on na to - no jak to? Swetry po 30 złotych - i pani żadnego nie chce?

Brzmiał w ogóle nienachalnie, a z całą pewnością życzliwie. Powiedziałam - OK - gdzie te swetry? I poszłam. I kupiłam fantastyczny sweter za 30 złotych. Przyda mi się na kulig. Bo za tydzień jadę na kulig. Po puszczy. Z pochodniami.

Uwielbiam PROFESJONALISTÓW. (to jeszcze apropos sprzedawcy)

(a dzisiaj w jednej knajpie obsługa była koszmarna. strzeliłam mega focha. wołałam menadżera. dostałam deser na wynos. z wbitym w środek goździkiem. no nawet nadrobili)

Głupawkę mam zmęczeniową. Jutro znowu moc pracy. To żniwo poświąteczne.

Gwiazdka, Sylwester, wakacje - to czas, po którym KOSZĘ.

Małżeńskie chwile prawdy.

raz dwa raz dwa

2012-01-12T08:07:00.003+01:00

Dwa lata minęły. Prawie. I tylko się potwierdza, że

otaczający mnie mężczyźni są absolutnie niewzruszeni w swoich postawach. Jak któryś coś na początku powie, albo uczepi się jakiejś formuły - to dekady mijają - a linii żaden nie zmieni. Można jak na Zawiszach. Co owszem daje oparcie. Gwarancję stałości układów. I poczucie bezpieczeństwa. Lecz odbiera nadzieję, że coś się w sprawach ruszy. Pokazuje,że trzeba - słuchać i brać poważnie. To co mówią. A nie myśleć - że oj tam. Tak gada. Myśli INACZEJ. I na pewno zmieni zdanie. Bzdura. Z reguły mówią dokładnie to co myślą. I trwają jak te opoki.

Mechanizm co mnie rozwala do totalnej czerwoności. Bo ja to wiadomo. Huśtawka. Roller coster. I Maanam. Absolutnie nic stałego.

Więc z uporem maniaka walę głową w te mury.

(bo z całą pewnością wiem, że gdyby nie kobiety i kobiet walenie głową - wciąż byśmy byli na drzewach)

ballada jarzynowa

2012-01-10T13:21:00.005+01:00

Przekichane jest być kobietą i na przyszłe życie poproszę o możliwość bycia facetem. A wtedy Moi Państwo poderwę każdą laskę. Miast siedzieć i się gryźć, że facet jakby chciał to dawno by już coś zrobił. Tymczasem nie robi NIC. Widzimy się raz na pół roku. A czasami nawet rzadziej. Więc najwyraźniej nie chce.

(Bo jak ktoś tu coś chce - to prędzej jego rodzice, co pamiętają o mnie i moim apetycie. Na przykład z okazji świąt.)

(Więc gdy już będę facetem - przejmę inicjatywę - będę wysyłać kwiaty, zapraszać na kolacje i pisać czułe dzień dobry, dobranoc i jak mija dzień.)

Ech.

Jestem stara i głupia.

Na szczęście doświadczona. Już wiem. Pooddycham i przejdzie.

A jutro znowu zapomnę.

(No bo przed chwilą miałam dostawę przetworów warzywnych.

I aż mi się płakać zachciało nad dwoma zgrzewkami ogórków.)

A nawiasem jak to jest, że jeden gość nam zapada, a drugi ni cholery. Jednego wspominamy i dostajemy wypieków po dwóch minutach rozmowy. Plotąc jak trzynastolatka. A na widok drugiego dziwimy się, że w ogóle kiedyś nam się podobał. I używamy zdań rodzących wypowiedź konkretną.

Świat jest pełen zagadek.

bilans czterdziestolatka

2012-01-07T08:35:00.006+01:00

Z informacji bieżących.

Na kuchni bigos staropolski w półprodukcie co z nim pójdę wieczorem na oficjalne finiszowanie w gronie znajomych (wspólne gotowanie bigosu to jedna z naszych perwersyjnych form zimowego imprezowania). A w piekarniku chleb (zakwas już wychodził z lodówki więc trzeba było). Pod nosem wielki pryszcz (ponoć zbawienne działanie kwasu).

A dla uzupełnienia imidżu kompletnego garkotłuka.

We wczorajszym "Na dobre i na złe" (To to uzupełnienie. Bo nic się nie zmieniło. Oglądam niegodne seriale.) niejaki dr Sambor (dr Sambor jest bardzo przystojny i podobny do jednego z moich letnich nieporozumień sercowych) - skończył 40 lat. I na tę okoliczność - nieprzytomny z powodu zjedzenia nasączonej jadem kiełbasianym mielonki (naprawdę nie skłamię jak napiszę, że sama jestem zdziwiona, że oglądam te rzeczy)- siedział słaniając się (tak - można się słaniać siedząc) i robił w zeszycie w kratkę (taki oldschoolowy ukłon reżysera w stronę odbiorcy - tabelki w excellu - przeciętny odbiorca serialu by nie złapał) BILANS CZTERDZIESTOLATKA.

I to moja inspiracja na dzisiejszy poranek.

Bo tam były cztery pozycje. PRACA. RODZINA. ZDROWIE. I PRZYJACIELE.

I patrząc na te pozycje należy stwierdzić, że.

PRACA mi w życiu wyszła. Mam prestiżowy fach w ręku (chociaż oglądam seriale niegodne prestiżowego) i sporo satysfakcji z tego co czynię dla świata. Jestem sobie okrętem i nikt ni nie jojczy nad głową, że tak muszę albo siak. Zarabiam tyle żeby mieć na to co jest mi potrzebne. Na przykład kwasy i mezo. Ze świadomością, że gdybym się wzięła do ostrej roboty byłabym nawet bogata. Co na razie nie ma miejsca bo wybieram Blondyna - wciąż go odbieram ze szkoły - i nie dopuszczam do tego aby spędzał wieczory samotny jak ten pies - wyjąc z zachwytu przed kompem. Przede wszystkim jestem matka. I to też bardzo lubię.

RODZINA. Patrz wyżej. Blondyn. Moje największe szczęście. Z tych szczęść co potrafią dobić nastoletnią niecnotą. No ale mówi się trudno. Byłoby gorzej gdyby w tym wieku był grzecznym dzieckiem. Bo byłoby dalej normy. Eks mąż to nie rodzina - ale powiedzmy szczerze - jest ojcem mojego syna i nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej roli. Trafiło mi się jak ślepej. Jest co najmniej BARDZO DOBRY. A w roli eksa typowy. Składamy sobie życzenia z okazji urodzin i świąt. Czasami kłócimy o bzdury. Czasami służymy pomocą. Widujemy sporadycznie przy okazjach blondynich - urodziny, zebrania, odwiedziny na obozach. Dalsza rodzina - OK. Jak już pisałam - BEZ SZALEŃSTW - jednak z głębokim poczuciem, że jakby co - staną murem.

ZDROWIE. No rota wirus ostatnio na tapecie. To chyba nie najgorzej w bilansie czterdziestolatka. Chociaż tak całkiem szczerze to im jestem starsza to bardziej zaczynam się bać o siebie. Kolega umarł na zawał. Ktoś tam miał guza mózgu. Może by się zacząć badać?

PRZYJACIELE. Potęga. Bo przede wszystkich ich mam. Kilkoro. Ludzi, do których mogłabym o czwartej rano zadzwonić jak coś by się działo. I wiem, że by pomogli. Bez zbędnego gadania. Poza tym tłum znajomych. Co umilają życie. I jeszcze giga tłum tak zwanych ludzi na heja. Co wołamy sobie cześć i czasem o siebie zderzamy. Social life nie kuleje. Następstwo osobowości. I małego adhd.

W rubryce INNE - bym mogła dopisać, że moje życie na pewno nie jest nudne. Spotyka mnie CIEKAWE. I mam sporo fajnych przeżyć do przekazania wnuczce. Z serwisem Rosenthala.

W rubryce - WIELKI BRAK - wiadomo. Brak MĘŻCZYZNY. Takiego prawdziwego, porządnego, na stałe. Takiego, który by mógł dziś wieczorem pojechać na imprezę bigosową i niespecjalnie odstawać. Obejrzeć Woody Allena. Posłuchać Czarnych Serc. I nie spieszyć się do żony.

Niemniej gdy zbilansujemy - nawet bez mądrej formuły - wynik nie jest okrutny.

W pozycji WNIOSKI (czy jest taka pozycja w bilansie?) - napisałabym że,

ZALECA SIĘ POZYTYWNIE PATRZEĆ NA SWOJE ŻYCIE. Jest dobrze. I trzeba by się naumieć skupiać na dobrym, a nie pochylać nad brakiem. Wszczynając lament - ajaj - BO MNIE SIĘ NIE UDAŁO - spojrzeć dokładnie - CO. Że to tylko jeden punkt. Czy on jest ważniejszy od pracy? Od udanego dziecka? Od zdrowia? Od przyjaciół? Nie jest. Jest po prostu jednym punktem wśród wielu. Nie ma co demonizować.

I nic jeszcze nie przesądzone.

kwas i mezo

2012-01-06T08:45:00.005+01:00

Wczoraj zwijając się w bólach quasi porodowych (rota mniej więcej tak boli - skurcz - aaaaaa - ulga - skurcz...) dotarłam do mojej nowej pani dermatolog-kosmetolog. Nie wiem co by się musiało stać żebym odwołała wizytę u kosmetyczki. Być może głowę musiałoby mi urwać. Ale nie urwało - więc - dotarłam i - pierwszy raz w życiu zrobiłam coś na co już od dawna wszyscy mnie namawiali (że z katalogu spraw dostępnych na rynku to właśnie to jest najsensowniejsze i jak mawiają moje zaprawione koleżanki z dekadę starsze, a jednak mające naprawdę dobry wygląd - spt - kwasy i mezo - to nie do przecenienia. PAMIĘTAJ. kwasy i mezo.).

No więc zwijając się w bólach - zrobiłam kwasy i mezo. I zaprawdę powiadam Wam.

Moja dzisiejsza twarz przypomina cudną dupkę cudnego niemowlęcia. Jak po kilku godzinach brodzenia w nadmorskiej mżawce. I staję się orędownikiem. I teraz ja zapytana będę nabożnie mantrować:

podstawa to kwasy i mezo!

Poza tym mam refleksję w tematach damsko-męskich i w tematach szkolnictwa - lecz nie chcę wywołać burzy. Bo byłoby kontrowersyjnie.

A plany na dzisiaj domowo-spacerowo-książkowe.

Choć poszłabym na Holland. Lorenza - masz ochotę?

(Bo nie wierzę, że na sto kilkanaście tu wizyt z jedna to nie jest Lorenzy :)

ni tacy ni diety

2012-01-05T08:01:00.004+01:00

Posiadanie wolnego zawodu ma swoje plusy, minusy i swoje wymagania. Nie szukając daleko:

wymaga ŻELAZNEJ WOLI.

W szczególności gdy wieje wiatr, gdy pada deszcz i gdy w okolicach żołądka człowiekowi świdruje coś co być może jest chwyconym od dziecka rota wirusem.

(trzy dni temu z Blondynem mieliśmy upojną noc z tak zwaną ręką na misce)

Więc wracając do ad remu - odwiozłam Blondyna do szkoły, wróciłam, weszłam pod koc, zwinęłam się w lekki kłębek i najchętniej bym olała dzisiejsze wyjście gdziekolwiek. Problem polega na tym, że dzięki naszym rozrzutnym i katolickim rządom - od miesiąca świętujemy i jutro znów zaczynamy. A za tydzień w mazowieckim zaczynają się ferie. Więc w styczniu to nie bardzo jest kiedy zarabiać pieniądze. Bez sensu zmarnować dzień. Bo niestety mam rachunki. A nie mam

tacy ni diety.

francuska perfuma w barłogu

2012-01-03T11:04:00.004+01:00

Wczoraj z anonimowego adresu (mój bosze - na jakie kretyństwa mnie stać, w ramach zbijania ceny) - wysłałam zapytanie do Bronisława Kukułki - czy - OFERTA SPRZEDAŻY NADAL JEST AKTUALNA. I jest - nadal jest - mój segment co mnie urzekł - a jego jedyna wada polega na tym, że taras wychodzi na wschód.

(czy to ogromna wada?)

To nie jest dobry czas na sprzedawanie mieszkania - ale to trochę jak z dzieckiem. Nie ma dobrego czasu na zachodzenie w ciążę. Nie mam ciśnienia bo - lubię swoje mieszkanie. Ale postanowiłam (w ramach noworocznego stawiania sobie celów) - że już zacisnę zęby i je w cholerę sprzedam - bo

potrzebuję SALONU, gdzie wstawię DUŻY STÓŁ i w końcu moi goście nie będą się cisnęli w piętnastkę na czterech krzesłach. I przystawionej kanapie.

(bo wydawanie obiadów to chyba moje hobby)

I porządek w końcu będzie - powiedziałam do Blondyna. I żeby zaakcentować zbliżającą się elegancję śniadanie mu podałam na prawdziwej porcelanie.

Blondyn z szacunkiem wziął filiżankę za uszko - poczuł powagę chwili, w której matka mu dała jajo w swojej kolekcji - ale nieśmiało zapytał:

Ale w którymś pokoju - może być taki na klucz! - to zrobimy sobie BARŁÓG?

No pewnie, że zrobimy. Barłóg, kominek, rosenthal i francuskie perfumy.

TO SIĘ SYNU NIE WYKLUCZA.

I naprawdę tak uważam.

nowy rok

2012-01-01T19:46:00.002+01:00

Znajomość z ludźmi , z którymi od jakiś dwudziestu lat się nadal nie idzie nie śmiać, ze wszystkiego, do łez - to wartość nie do wyceny.

Zmywania Himalaje.

A w tle lista wszechczasów.

Jest dobrze.

Na Nowy Rok.

jak z bicza

2011-12-30T21:18:00.004+01:00

I jak w zegarku - tak jestem okaz zdrowia - przychodzi ten czas w miesiącu gdy drażni mnie prawie wszystko, a najbardziej mnie drażnią ludzie kretyńsko uprzejmi. Nowa Żona mnie drażni nadskakującą kulturą (a co sobie myślisz dziewczyno - że będzie ci zapomniane?), blogi dobrych gospodyń gdzie piętrzą się słodkie drzewka z suszonych pomarańczy (naiwne, głupie kobiety co piętrzycie wypieki zamiast zachować czujność i mężów powsadzać do klatek), moi wspólnicy mnie drażnią (bo jak zwykle to ja mam wszystko na swojej głowie) i sama siebie drażnię (opasła mitomanka co przegrywa kolejne bitwy by na końcu przegrać wojnę).

Eks męża nienawidzę. Podobnie jak eks kochanka.

Zupełnie zbędne jest zaglądanie do kalendarza. Bo już wiadomo, że to najbliższych kilka dni. A potem Nowej Żonie będę wdzięczna, że pisze co dzieje się u Blondyna, z podziwem spojrzę na drzewka, pozazdroszczę talentu i postanowię, że mój dom zapachnie ciastami. Podziękuję Wspólnikom, że tak się uzupełniamy i stanę dumna przed lustrem - że w ogólnym rozrachunku na pewno nie stoję w miejscu.

Docenię byłego męża. Umówię się z eks kochankiem.

Za tydzień świat wypięknieje.

Dobre, że już siebie znam i sama w ten straszny czas zamykam się przed światem.
Złe - że akurat teraz wypada Nowy Rok i chcę podsumować stary.

Bo w nastroju aktualnym nie mogę nie stwierdzić, że

absolutnie byle jaki. Nie wydarzyło się nic co warto wspominać bardziej niż wycieczkę do Grójca. Zlewa się z poprzednimi. Co również były nijakie. Nie schudłam, nie wygrałam na loterii państwowej, nie odnalazłam miłości, nie zarobiłam kroci, nie zmieniłam mieszkania, nie opłynęłam świata. Skończyłam czterdzieści lat, popsuła mi się zmywarka, a świat ogarnął kryzys w wyniku którego padło nam kilku kluczowych klientów. Straciłam życiowy entuzjazm i wiarę, że coś jeszcze będzie. Chociaż stanęłam na głowie żeby cudownie się zaczął. W Paryżu, na Polach Marsowych, przy butelce chardonnay. I najbardziej koszmarne, że zleciał jak błyskawica. Że to było

JAK WCZORAJ.

Czas płynie coraz szybciej.

bo ileż, bo po co, bo gdyby

2011-12-29T09:29:00.004+01:00

Wątki romansowe w moim życiu nie istnieją. Obecnie. Albowiem dwa ostatnie romanse - datowały się na okres od maja do końca sierpnia - i to podobno nie jest sto lat temu. Lecz bez względu na to czy jest - zakończyły się klapą - i wprawiły mnie w stupor.

Bo ileż można mieć klap?

Sylwestra jak pisałam spędzam jak inteligent - czyli spędzam w teatrze. Potem tak zwana domówka. A potem wydaję obiad. Martwi mnie fakt, że będzie okropnie dużo zmywania - a od miesiąca się waham czy zakupić nową zmywarkę. Stara się wzięła zepsuła, a ja przecież konsekwentnie chcę sprzedać swoje mieszkanie (nic w tym kierunku nie robiąc - ale to inny temat). Więc nie kupuję zmywarki.

Bo po co inwestować w coś z czym nie wiążę przyszłości?

Tak zwane świąteczne obżarstwo świetnie wpływa na twarz. Człowiek się wyprasował bez zbędnych ostrzykiwań. Niestety cała reszta zrobiła się przerażająca. Jak powiedziałam Wspólniczce najlepiej bym wyglądała po wsadzeniu mnie w dyby. Oczywiście od frontu.

Bo gdyby ktoś podszedł od tyłu mógłby się straumatyzować.

bez punety

2011-12-27T16:50:00.005+01:00

O wiele łatwiej znosi się przedwiośnie ze świadomością następującej po nim wiosny, niż przedwiośnie, po którym nastąpi przedwiośnie. I oczywiście, że moja filozofia życiowa nie rekomenduje utyskiwań na zjawiska, z którymi nic nie da się zrobić, ale fakty są dwa.

Nie cierpię przedwiośnia. Dołuje mnie ten rodzaj zimy.

Choć oczywiście ma plusy. Samochód tak się nie ślizga mimo tylnego napędu. Jest łatwiej zaparkować bo na chodnikach nie ma pozagarnianych hałd śniegu. Nie marznę i od biedy mogę założyć pantofle. Lecz bez względu na powyższe

ta zima to pomyłka wysysająca chęci na działania konstruktywne.

(na przykład ruch, odchudzanie lub choćby wyjście do kina. cokolwiek przychodzi do głowy)

Po świętach jestem przeżarta. Przepita. I zmęczona. Wracając przemyśliwałam gdzie w takich świętach jest sens. Kiedyś gdy ludzie byli mniej grzeszni i bardziej biedni, praktykowali adwent, na codzień nie mieli szynki ani innych słodkości - to było uzasadnione. Żeby przez trzy dni jeść. Do tak zwanego rozpuku. Teraz - to jakaś głupota. Od której strony nie spojrzeć. I jedyne co dobre - że to czas mobilizacji do spotkania z rodziną. Bo mój pogląd na rodzinę jest dosyć

tradycyjny.

Prezenty nadzwyczaj udane. Kolejna filiżanka do mojego serwisu co go zbieram dla wnuczki. Perfumy. Rękawiczki. Kryminał. Romans. Kolczyki. I - naczynie żaroodporne z praktycznym podgrzewaczem. Dokładnie wszystko co trzeba by zaspokoić moje podstawowe potrzeby.

I był jeszcze ślub kolegi. Dobrego. I już ostatniego w towarzystwie kawalera. Chyba przeżyłam ten ślub bo potem całą noc śniło mi się tsunami i jak kolega uciekał przed tajskimi dziewczętami uzbrojonymi po zęby. Ja i Wspólniczka także uciekałyśmy. Toyotą.

Ale puenty nie było.

trudny czas

2011-12-22T19:13:00.004+01:00

Zdołowałam. Gdy już skończyłam z przygotowaniami, gdy już uznałam, że moje życie jest wspaniałe i niczego nie należy w nim zmieniać, gdy już zasiadłam na tyłku z pewnym uśmiechem kobiety spełnionej - z miejsca zdołowałam. Chwilę po tym jak zdołowałam (dwie godziny rzewnego zalewania się łzami w trybie non stop, a potem niekontrolowane łez płynięcie co jakąś chwilę) - zaczęłam się zastanawiać dlaczego zdołowałam. I doszłam do wniosku, że

święta to trudny czas.

Trudny emocjonalnie.

Dla rozwódek i wdów i kochanek żonatych i tych żonatych co może nie do końca są z kamienia i singielek i singli i wszystkich, którzy by chcieli mieć prawdziwe uczucie bez żadnych tam półśrodków, a może i dla emigrantów bo są tam, a nie tu, a linie lotnicze drogie akurat w święta czas.

Trudny organizacyjnie.

Dla gospodyń domowych co pieką i gotują i szorują i robią perfekcyjne przyjęcia, dla leśników co muszą pilnować złodziei choinek, dla drogowców bo znowu może ich zima zaskoczyć, dla handlowców bo tłum, dla tłumu bo tak samo tłum, dla kobiet pracujących bo w pracy, a kiedy święta i jeszcze tych co mają rodziny w kilku miejscach i muszą z miejsca na miejsce przemieścić się kilka razy.

I trudny finansowo.

Bo prezenty, bo ryba, śledź, mięso, choinka, bo to wszystko kosztuje i bo przeciętny Polak wyda co najmniej dwa tysie, a zarabia jakieś trzy.

Mikołaj też ma przechlapane bo roboty ma w bród, a w tym roku nie ma śniegu i mu się sanie stępią. O ile w ogóle ruszą.

Jak się tak zastanowić to dla jakiejś małej grupy święta są po prostu fajne. Na przykład są fajne dla dzieci. Ale to też nie wszystkich. I może nowożeńców. Przynajmniej te pierwsze na liście.

Dopóki człowiek gania, marynuje, wypieka - w ogóle o tym nie myśli. Ale jak już znajdzie chwilę żeby dopuścić myśl - to go dopada refleksja. Nad parującą karkówką.

Że święta to trudny czas. Co nie znaczy że zły. I że należy go znieść. Ale po prostu trudny. Inaczej wymagający.

Więc wszystkim którym trudno - ślę życzenie świąteczne. Żeby już było łatwiej. A tym co nie jest trudno życzę żeby tak zostało. A sobie życzę żeby

minął mi ten głupi dół.

Bo przecież jak nie mam doła - to naprawdę lubię święta.

w zielone

2011-12-21T19:27:00.005+01:00

Karkówka w piekarniku, chleb zaczyniony* i prezent opakowany**.

Wykańczam sauvignon.

I jedynie Józek nie bzykał***.

* Od roku wypiekam chleb. Wypiekam dość regularnie bo zaczyn może leżeć jedynie dwa tygodnie. Wszystkich ogromnie szokuje jak w prezencie rozdaję bochny. W ślicznych lnianych szmateczkach. Podobno to się rozmija z kolorem moich paznokci. Ale to nie moja wina, że ludzie wąsko myślą. I kiedyś założę piekarnię.

** FOK - czy ktoś go pamięta? Mój Bóg seksu, przy którym kompletnie traciłam głowę. I kwiliłam och, ach JAKI PAN JEST WYJĄTKOWY. FOK został w moim życiu i na dodatek z czasem sądzę, że mogę próbować nazywać go przyjacielem. Bardzo mu dużo zawdzięczam. A on mi podobno też. Znajomość aseksualna - co o tyle absurdalne, że obydwoje jesteśmy z półki - korzystać z życia. Ale na wspólnych imprezach znikamy nie ZE SOBĄ. A potem mamy ubaw jak się licytujemy. No dobra. Bo przydługo. Więc FOK ma straszne kłopoty. W którą stronę nie spojrzeć. I nie przesadzę jak powiem - że naprawdę jak w ruskim czołgu. I bardzo mi gaśnie w oczach. Więc na nadchodzące święta dostanie ode mnie płytę z piosenką, która zawsze stawiała mnie na nogi. Daj Bóg i jego postawi.

*** ulubiony dowcip Wspólniczki. O wiejskiej kobiecinie. Mężatce i matce dzieciom. Wstaje rano i szybko dokonuje obrządku. Doi krowy a potem budzi dzieci i męża, przyszykowuje śniadanie, wyprawia. Prasuje, gotuje, biegnie nakarmić kury, wydoić krowę, zamiata. W pole. Do domu. Obiad. Szykuje. Podaje. Ogarnia. . Dzieci wracają ze szkoły. Lekcje. Kolacja. Pranie. Coś trzeba by pocerować. Zmywanie. Dzieci do łożka. Obrządek. Omiata podwórko. Zamyka bramę. Oblucja. Pacierz. I pada na twarz. A potem nagle się zrywa. I łapie się za głowę. O BOŻE!

JÓZEK NIE BZYKAŁ!

na zwyżce

2011-12-20T18:00:00.005+01:00

W międzyczasie Przesympatyczny został zarządcą targowiska. Na tym etapie znajomości - gdy już można puszczać bąki pod kołdrą - nie wstrząsnęło mną to za bardzo, mimo że jestem snob gustujący w szklanych domach. I pozycjach prezesa. No trudno - jest światowy kryzys - i trzeba sobie radzić. Właściwie po tylu latach (czy ktoś da wiarę, że pięciu?) - spokojnie można przyjmować ekologiczne jaja zamiast bukietów róż. Spacerować po straganach miast latać nad Bałtykiem. Pić kawę w jednym z boksów obserwując kupujących.

Szukając plusów jest pewne, że nie popadliśmy w rutynę.

Przestałam dyskutować z tym, że historia trwa. Nie dał jej rady nikt. Ani trzech terapeutów z warszawskich najlepszych ośrodków. Dwie wróżki. Jeden gość co odcinał energię. Wykluczenie towarzyskie. Roczne milczenie Najlepszej. I sześciu facetów, z którymi po drodze się umawiałam. Spróbowałam więc wszystkiego, aż w końcu odpuściłam. Bo ile się można katować, że marnuję sobie życie?

Jak coś ma być - to będzie.

W pracy jakaś makabra. Ludzie zaczęli uciekać. Przychodzą na konsultacje, a potem wyciągają portfel, mówią, że och, ach, ojej i że muszą do bankomatu. I tyle ich człowiek widział. Trzeba zacząć brać z góry.

Jak na przykład u lekarza.

Poza tym idą święta. Zamknęłam listę prezentów. Zamarynowałam mięsa. Umówiłam fryzjera. Popijam sauvignon blanc co skrzynkę kupiłam w Biedronce i nic mi nie przeszkadza. Więc mruczę - chwilo trwaj.

Na zwyżce estrogenu.

kram

2011-12-18T08:03:00.004+01:00

Najpierw znalazłam swój ślubny kapelusz. Zastygłam nad nim zadziwiona bo do tego momentu żyłam w głębokim przekonaniu że nic mi już nie zostało z tej wiekopomnej chwili. A tutaj bach - w pawlaczu leży włoski kapelusz utkany z morskiej trawy, poprzetykany kwiatami i z mocno wklęsłym denkiem na skutek przygniecenia skrzynką z gwoździem i śrubą.

Odłożyłam nie wiedząc czy należy go wyrzucić - bo być może dnia któregoś przyda się na coś do szkoły (technika, bal przebierańców lub choćby strojenie marzanny).

Później znalazłam coś co nie wiedziałam czym jest. Marszczyłam czoło wbrew zaleceniom kosmetyczki (utrwalenie zmarszczek mimicznych co zaraz przejdą w głębokie), spinałam synapsy, które będąc na lekkim kacu wcale nie chciały się spinać, oparłam głowę o pawlacz. Mam. To taka siatka, gumowa, podkładana pod wykładzinę żeby się nie przesuwała.

Ile to się nazbierało dziwnych rzeczy przez lata.

Zmęczona bo w formie nie świetnej wywiesiłam białą flagę i zadzwoniłam do Gali

(jednoznacznie dając wyraz, że kompletnie nie panuję nad własnym gospodarstwem):

Pani Galu a gdzie są światełka na choinkę?

Pani Gala wiedziała.

(jednoznacznie dając wyraz, że jak już kogoś zatrudniam i nie zwalniam po roku - oznacza że to naprawdę ten człowiek na właściwym miejscu. A Galę mam dziesięć lat)

Mogłam przystąpić do dzieła.

Choinka jest chaotyczna.

Jak zwykle. Bo nie umiem wystylizować choinki. Nie wiem czy to jest kwestia czegoś jak gust cygański (w wersji złośliwszej - spod Grójca), czy braku cierpliwości do upinania bakalii i pilnowania symetrii. Na mojej choince jest wszystko i zupełnie nie równomiernie - bo łatwiej podejść ją z przodu. Gwiazdę zamiast na czubku ma powieszoną w połowie bo w tym roku jest duża i kabel był za krótki.

Lecz to zupełnie nie zmienia faktu, że moja choinka jest przepiękną choinką.

Mocny pachnący świerk, kłujący, lepiący żywicą, kolorowy, niekonsekwentny.

Jaki pan taki kram.

(lub niedaleko padła choinka od właściciela)

(poza tym trochę mi smutno, że zmarła Cesaria Evora. Ileż wariackich poranków przetańczyłam do Besame Mucho)

to se ne wrati

2011-12-16T07:24:00.003+01:00

Gdyby ten grudniowy poranek miał miejsce kilka lat wcześniej to byłaby tu notunia o tym że ach i och, że wychodzę wieczorem, że mam nową bluzkę w lamparta, że będzie FOK i że będzie jeszcze jeden mecenas co go ostatnio poznałam i mamy chemię rozrywki i że jutro śniadanie z facetem, z którym przez romans doszłam do etapu czegoś co sama nie wiem czym jest - ale przyniesie choinkę i nowy stojak co będzie miał pojemnik na wodę, więc było romantycznie, podniebnie i orgastycznie, a teraz jest praktycznie, mimo że nadal bez sensu, choć tak w ogóle jest fajnie bo zaraz normalnie sylwester co go spędzę w teatrze, a potem noworoczny obiad co go sama wydaję dla najbliższych znajomych (w tym jednej przyjaciółki) mimo, że ze mnie kucharka jak z koziej dupy trąba i mam tylko cztery krzesła, ale to wcale nie szkodzi bo z reguły jest fajnie i wszyscy zjadają do końca, będzie rosół i bitki - ja nie umiem kokilków - i wcale nie chcę się uczyć.

Gdyby. No ale nie. Ten grudniowy poranek jest dokładnie w tej chwili. I wszystko to co powyżej wydaje mi się nie warte opisów i opowiadań. I mam jakąś blokadę. I albo mi przyjdzie do głowy świeży pomysł na bloga, albo

to se ne wrati.

kryzys czterdziestolatki

2011-12-14T07:08:00.005+01:00

Siódma, a dziecko już w szkole. Jakaś poprawka z fizyki, a ja mogę zaczynać dzień. Od ponad trzynastu lat wysypiam się

CZASAMI.

Jak już mi się stworzą warunki będę być może stara z kłopotami ze snem.

Ania - w grobie się wyśpisz - mawiał kolega Grześ - gdy ciągnął mnie na imprezę - kolejny dzień pod rząd.

I chyba wiedział co mówi.

Wczoraj cały dzień w sądzie i kolejne rozwody. Machałam nogą w przerwach i myślałam o życiu i trochę o sobie w tym życiu i trochę o moich klientach i trochę o przyjaciołach i bliższych i dalszych znajomych i wysnułam taki wniosek.

Ludzi to łączy

układ - co się w nim zaciska zęby bo układ się opłaca,

lub ludzi łączy

chemia - co się w niej wiele wybacza, choć w ogóle się nie opłaca.

W tle ksiądz, poeta lub bard bleblają o miłości.

(ksiądz - żeby wspomóc układ, poeta owija w bawełnę, bard jest z reguły pijany a temat jest wdzięczny i każdy coś wie na temat tematu).

A ja jestem starym cynikiem chociaż walnęłam układem, a teraz wiele wybaczam.

I przechodzę coś jak kryzys. Nie dół, nie depresja broń Boże. Dokładnie coś jak niżej.

KRYZYS CZTERDZIESTOLATKI

Leciutki, malutki, taki że może trzeba go przejść - żeby można pójść dalej.

wychowanie

2011-12-12T07:47:00.003+01:00

O ile wczesne macierzyństwo - kolki, ząbkowanie, bunty dwulatka, trzylatka, pięciolatka itepe - w ogóle mnie nie bolało, to

wychowywanie nastolatka

jest dla mnie BARDZO TRUDNE.

Tak trudne, że go mając - sadzę, że byłoby trudno myśleć o kolejnym dziecku. Wiedząc co człowieka czeka gdy dziecko wejdzie w wiek

NASTU.

Dzisiaj mój Nastolatek pojechał sam do szkoły. W ramach wychowywania. Powiedziałam -

masz czas do dwadzieścia po siódmej. Potem Cię już nie wiozę. To nie może być tak że ja się zrywam o szóstej a Ty masz kompletnie w nosie czy się spóźnisz czy nie.

Chodził tanecznym krokiem, trzy razy zmieniał spodnie, wybierał buty a potem zniknął w otchłaniach łazienki - by wrócić i nienerwowo patrzeć się w jeden punkt.

Stuknęła 7.20.

Zdjęłam buty i kurtkę i powiedziałam - to teraz ja idę wziąć prysznic. Pa.

WRZASK.

Ale już czas do szkoły. Spóźnię się. CO TY ROBISZ? Ogarnij się Mama. ŻAAAAL.

(ten "żal" mnie wkurza na maksa. i jeszcze "oj tam, oj tam")

Puściłam wodę na maksa, zamknęłam drzwi do łazienki i czułam jak w brzuchu mi rośnie

OGROMNA WIELKA GULA.

I ZBIERA MI SIĘ NA WYCIE.

Bo wiem, że zmarźnie. Bo wiem, że na pewno nie dotrze już na pierwszą lekcję. Bo czuję się jak gestapo. Bo będzie wyczerpany. Bo na pewno mnie znienawidzi. I jak będę staruszką odda do domu starców. Zerwie kontakty. I nawet w święta mnie nie odwiedzi. (Z nosem przy szybie, oparta o balkonik z drugiej ręki będę wypatrywać wnuków). Bo wiem

ŻE NIE MOGĘ INACZEJ.

Bo moja niekonsekwencja słynna i przysłowiowa co z lubością ją stosuję wobec dużych chłopaków - tu musi pójść w odstawkę.

Bo tego - naprawdę

KOCHAM.

bez pomysłu na temat

2011-12-11T13:25:00.002+01:00

Po dokonaniu statystyczno-historycznych obliczeń, z całą pewnością stwierdzam, że to jest mój siódmy blog.

Trzy pierwsze - różowy sweter, skacowana i dolce vita - pisane były w latach - 2004-2007 - i kręciły się wokół byłego męża, rozwodu i wszystkiego co niesie ze sobą nieplanowany powrót na rynek wolnych kobiet.

Kolejne trzy - w koło macieju, zielone oczy i kolorowo - pisane w latach 2007 - 2010 - kręciły się wokół kochanka, szaleństwa i wszystkiego z czym łączy się nieplanowane wdepnięcie w romans z żonatym facetem.

Obecnie stoimy na progu 2012 - i z całą pewnością na dziś nie ma w mym życiu mężczyzny i związanych z nim wydarzeń, które by mnie nakręcały do kompulsywnych wynurzeń.

Nie bardzo dobrze gotuję - więc przepisów też nie będzie. Bo jak. Na pomidorową?

Matką nie jestem z tych co nadmiernie szaleją - więc żadnych ciumkań o Misiu. I jak tu ciumkać jak chłop ma stopę 42.

Kota mam - lecz niestety - też mnie nie zdominował. Lubię go ale nadal nie karmię ze srebrnych półmisków. Jak budzi - dostaje poduszką.

Praca jest super ciekawa - ale mam ustawowo nałożony obowiązek milczenia na temat mojej pracy i co pikantniejszych szczegółów.

Jest wyjątkowo spokojnie, nie zanosi się na zmiany, zewsząd powiewa nudą, a ja zimowo się prężę pod kocem i czytam książki. (żeby chociaż ambitne. a wcale. głównie sensacja. i szwedzkie kryminały).

Więc o czym ma być ten blog?

bezpierniczkowo

2011-12-09T16:46:00.003+01:00

Jak podaje onet - do świąt pozostało 14 dni. Dobrze że podaje - bo nawet bym nie policzyła. A teraz wiem, że to jeszcze jedynie dwa weekendy. Przy czym w najbliższy będę się uczyć - chemii, fizyki, angielskiego i niemca (naprawdę nie przypuszczałam, że tyle pamiętam z chemii - to jednak dokładnie ćwierć wieku - a ja nadal z pamięci cytuję definicje). A w kolejny to będę pić, a potem mieć kaca. Takie tam wyjście na miasto prywatno-firmowo-świąteczne (wpadłam w wir zapraszania i wysyłam sms-y, że piwo, że wódka, że tańce - zabawa to nadal mój żywioł i tak już chyba zostanie). Co chciałam. No chciałam, że

w tym roku nie będzie pierniczków.

(bo mi zabraknie czasu)

Poza tym jak przypuszczam wszyscy padam po tygodniu na pysk. I sobie na to pozwolę. Padnę wśród brudnych garów i najwcześniej pomyślę jutro - czy należy się ich pozbywać.

a choinka? CHOINKA. kiedy kupię choinkę?

mikołaj i prawie bez zmian

2011-12-06T16:58:00.003+01:00

Mikołaj od lat jest ten sam. I portier już piąty raz wręczył mi paczkę od niego. Bo przecież to anonimowe. A ja już nie staram się zgłębiać. Zrozumieć ani ogarnąć. Poddałam się w próbach zbadania męskiego pogmatwania.I już mi nie zależy na odpowiedziach - dlaczego. Już rzekłabym

i-po-co?

gdyby nie to, że w paczce jest zawsze coś fajnego. Zwycięża we mnie dziecko.

Co tym razem?

Porcelana.

Rosenthal. (Zbieram wyprawę dla mojej przyszłej wnuczki.)

Doszły kieliszki do jajek.

Ten sam jest były mąż. Tyle że ma nową żonę. Trochę nową bo żoną - została Źle Farbowana. I mają nową córkę.

O prawie moim imieniu. (Eks twierdzi, że to bzdura. Że to całkiem inne imiona. Różnica jak między Tymon. A powiedzmy - Tymoteusz. Albo Aneta - Anita. Albo Maria - Marianna. No zupełnie się nie kojarzą.)

Całkiem dobrze żyjemy. Na przykład dziś Nowa Żona zabierze Moje Dziecko na rodzinną imprezę. I będą się dobrze bawić. Eks siedzi na lodowcu. Więc także dobrze się bawi. Ja się wyciągnę na sofie. Napełniona przerażeniem co coraz częściej mnie chwyta.

Że się za dobrze bawię. A przecież jestem sama. Nie mogę tak osiąść w tym dobrze.

Bo kto mi na starość poda szklankę gorącej herbaty?

samamuszę

2011-12-05T10:33:00.000+01:00

Anonimowa to ja tutaj jestem tak samo jak i znana w szerokim świecie. Czyli wcale. I to mnie bardzo długo powstrzymywało przed. Poza tym jeszcze wstyd, że nic się nie zmieniło. No może oprócz wieku (skończyłam czterdzieści lat) i dwóch (trzech?) kilogramów. I kilku siwych włosów. I wymieniłam łóżko. No ale dalej w mym życiu nie zaistniał happy end - wobec czego się czuję z lekka zakłopotana. Powinien. Najwyższa pora. Tak się gimnastykuję, że wyjdzie na to, że ŹLE. Więc wstyd. Ale jednak. Ta jesień - co jest od maja - plus non stop katar i jeszcze że brakuje mi bloga. Który byłby

otwarty
w miarę wesoły
i pisany dość często

(bo ze trzy się takie ostały).

Przyzwyczaiłam się już, że sama-sobie-muszę

zarobić
kupić kwiaty
zorganizować sylwestra
i jeszcze parę tam innych.

No to i sama muszę sobie bloga popisać.

Do regularnej lektury.

(ciekawe jak długo wytrzymam)

postanowienie

2011-12-04T14:24:00.000+01:00

zero słodyczy, tłuszczów, alkoholu, majonezu, golonki, pizzy, nachos

plus godzina ruchu dziennie

postanowiłam, że to będzie postanowienie

najlepiej noworoczne

więc mam miesiąc żeby sobie

wbić je porządnie do głowy

po diable

2011-12-03T00:19:00.000+01:00

po pijaku to człowieka diabeł nosi.

to się dał ponieść. w końcu to nic nie kosztuje.

dzisiaj spotkałam Łukasza G. W TODZE. (sms-a tej treści wysłałam eks mężowi - eks mąż odpisał : he, he.)

o co chodzi.

więc chodzi o to, że kiedy mieszkałam z eks mężem co nawet nie był przyszłym - Łukasz G był sąsiadem - a raczej dzieckiem sąsiadów - i miał TRZYNAŚCIE LAT. Więc tyle co mój syn. Obecnie. Ileś lat później.

Spotkanie Łukasza G. w todze to total - porażka. Pomyłka.

NIEPOROZUMIENIE.

Chłopcy tacy jak on nie powinni chodzić w TOGACH.

Łukasz? Łukasz G? No nie wierzę!

(zjazd. dół. a może kwas? w bruzdę? hialuronowy?)

KOPA LAT! Adwokatem? Kawa? No pewnie! Ojej!

Więc kawa.

Z coraz młodszymi chłopcami zaczynam się umawiać.

To znak, że jestem stara. Kiedyś ich mogłam pilnować.

W ramach bycia

au pair.